Wdrożenie 802.1x w oparciu o uwierzytelnienie EAP-TLS na access pointach marki Extreme

EAP-TLS jest najbezpieczniejszą metodą uwierzytelniania w sieciach komputerowych i niedawno miałem okazję takie rozwiązanie wdrożyć. Metoda ta jest oparta na certyfikatach i zakłada dwustronną weryfikację certyfikatów, czyli klient sprawdza certyfikat serwera RADIUS oraz serwer RADIUS sprawdza certyfikat klienta (wygenerowanego dla komputera lub użytkownika). Ta metoda nie wymaga żadnych haseł, więc jest najwygodniejszą metodą i najbezpieczniejszą (gdzie np. PEAP-MSCHAPv2 wykorzystuje szyfrowanie MD4 (złamane w 1995), czy EAP-TTLS/PAP nie szyfruje poświadczeń w ogóle). Minusem EAP-TLS jest wymóg posiadania urzędu certyfikacji i wdrożenia certyfikatów na serwery RADIUS oraz wszystkie urządzenia końcowe, które mają podpinać się do sieci Wi-Fi. To nie jest jednak tak trudne, jak mogłoby się wydawać. Ponadto, po wdrożeniu certyfikatów można je użyć w innym celu, na przykład do uwierzytelnienia w sieci przewodowej czy w ramach VPN (np. SSTP czy IKEv2). Róznice we wdrożeniu 802.1x dla sieci przewodowej są niewielkie i postaram się o nich wspomnieć w trakcie.

Poniżej postaram się opisać kroki potrzebne do wdrożenia certyfikatów dla użytkowników i komputerów.
W skrócie należy:

  • wdrożyć urząd certyfikacji, najlepiej na osobnej maszynie (tak, by to była jedyna rola serwera, najlepiej dwustopniowy, choć w małych firmach wystarczy jeden stopień) – ta część nie będzie opisywana w ramach tego poradnika
  • stworzyć szablony dla komputerów/użytkowników lub użyć istniejących oraz dać możliwość automatycznego żądania certyfikatów (auto-enrollment)
  • stworzyć politykę GPO, która definiuje konfigurację, dzięki której komputery będą automatycznie ządać certyfikatów o konkretnej nazwie szablonu z urzedu certyfikacji
  • zainstalować usługę serwera zasad sieciowych (Network Policy Server), czyli po prostu serwer RADIUS i skonfigurować odpowiednio reguły dla zapytań – opiszę w ramach poradnika samą konfigurację, bo instalacja roli sprowadza się do wybrania jej w Menedżerze serwera i klikanie dalej do momentu, aż się zainstaluje rolę
  • po stronie kontrolera access pointów Extreme dodać certyfikat głównego urzędu certyfikacji (i podrzędnych, jeśli są wdrożone w firmie)
  • skonfigurować w kontrolerze profil AAA wskazujący na serwer(y) RADIUS do zapytań
  • stworzyć profil Wi-Fi korzystający z wyżej wspomnianego profilu AAA
  • przypisać profile Wi-Fi
  • (opcjonalne) dodać ustawienie do GPO, które dodaje profil Wi-Fi dla wszystkich komputerów klienckich

Szablony certyfikatów dla komputerów/użytkowników

Microsoft dostarcza wytyczne, które wskazują nam jakie parametry certyfikaty dla komputerów i użytkowników powinny zawierać, by móc je wykorzystywać w EAP-TLS. Na początku wchodzimy do Certification Authority:

Następnie po rozwinięciu sekcji urzędu przechodzimy do Certificate Templates i wybieramy Manage:

Skopiuj szablon Computer i stwórz własny, np z nazwą RADIUS-Computer dla szablonu komputerów, w przypadku użytkowników skopiuj szablon User i nazwij go np. RADIUS-User. Następnie edytuj szablon klikając na niego prawym i na Properties:

Następnie zmieniamy nazwę do wyświetlania do szablonu oraz jego ogólną nazwę. Ja dodatkowo zwiększyłem czas ważności certyfikatu do 5 lat:

Poniżej wymagane parametry do certyfikatu komputera do zmiany:

I parametry dla certyfikatu użytkownika:

Po zapisaniu ustawień należy wyjść i w Certificate Templates kliknąć prawym i wybrać New -> Ceritifcate Template to Issue:

Następnie należy wybrać utworzony przez nasz szablon i wybrać OK.

Polityka GPO do auto-enrollmentu certyfikatów

Poniżej można zobaczyć ustawienia, obiektu GPO, które należy ustawić dla komputera…

…i dla użytkownika.

Konfiguracja serwera zasad sieciowych (NPS, który służy nam jako RADIUS)

Usługę można zainstalować one-linerem w PowerShellu z uprawnieniami administratora:

Install-WindowsFeature NPAS -IncludeManagementTools

Po instalacji należy:

  • dodać klienta lub klientów RADIUS,
  • dodać politykę w Connection Request Policies,
  • dodać politykę w Network Policies.

W zależności od tego, w jaki sposób będą wykonywane zapytania do RADIUSa należy dodać jednego lub więcej klientów. W przypadku, gdy switche czy access pointy mają kontroler, który umożliwia pełnienie rolę proxy dla zapytań, wystarczy dodać jednego klienta o adresie kontrolera. Gdy takiej możliwości nie ma, należy dodać klienty dla każdego access pointa/switcha. Na początek polecam sobie ustawić jakieś banalnie proste hasło we współdzielonym sekrecie, jak np. 1234567890. Nie ma znaków specjalnych i na początek nie ma co się obawiać o to. Jak wszystko będzie działać, wtedy można zmienić na coś silnego. Teraz nie chcemy się obawiać, że po którejś stronie zrobiliśmy babola.

Następnie w Connection Request Policies zrobiłem regułę z następującymi ustawieniami:

W zakładce Settings zostawiłem ustawienia domyślne. Następnie należy dodać politykę w Network Policies. Jedna jest dla komputerów, druga dla użytkowników.

Poniżej warunki dla polityki dla certyfikatów komputerów:

Poniżej warunki dla polityki dla certyfikatów użytkowników:

Jedyne, co zmieniamy w zakładce Constraints to Authentication methods. Należy wybrać tylko metodę: Microsoft: Smart Card or other certificate i edytować ustawienia tak, by wybrać certyfikat serwera z szablonu RADIUS-Computer. W moim przypadku NPS jest wdrożony na kontrolerze domeny, więc jest wybór i musi być właściwy.

W zakładce Settings zmiany są zależne od sprzętu, z którym pracujemy. Czasami, jeśli pakiety RADIUSa są za duże zmniejsza się MTU pakietów na 1344 (zależne od sprzętu), by rozwiązać problem. Można też ustawić w Vendor Specific parametry, które pozwalają kontrolerowi/access pointom/switchom na przykład wybrać VLAN, do którego mają być wrzuceni użytkownicy w ramach tej polityki. W naszym przypadku nie dodajemy tutaj nic.

Dobrą praktyką jest wdrożenie takich dwóch serwerów. W przypadku tego wdrożenia wdrożyłem NPS na dwóch kontrolerach domeny, dzięki czemu zawsze jeden jest dostępny w razie aktualizacji.

Dodanie certyfikatu CA do kontrolera Extreme WiNG

Całość zrobiłem przez SSH, dlatego, bo było najprościej.

Na początku stworzyłem plik tar z moim certyfikatem CA:

root@ubuntuapps:/var/www/static# tar -cvf serba-ca.tar serba-ca.crt
serba-ca.crt

Następnie wrzuciłem je na serwer WWW, bo to jest najprostsza opcja kopiowania plików do kontrolera.

vx9000-XXXXXX>en
vx9000-XXXXXX#file-sync load-file trustpoint serba-ca http://192.168.X.Y/serba-ca.tar
--------------------------------------------------------------------------------
       CONTROLLER           STATUS                     MESSAGE                  
--------------------------------------------------------------------------------
  vx9000-XXXXXX         Success         Successfully initiated load file        
--------------------------------------------------------------------------------
vx9000-XXXXXX#show file-sync load-file-status                                                
Download of serba-ca trustpoint is in progress
vx9000-XXXXXX#show file-sync load-file-status
Download of serba-ca trustpoint is in progress
vx9000-XXXXXX#show file-sync load-file-status
Download of serba-ca trustpoint is in progress
vx9000-XXXXXX#show file-sync load-file-status
Download of serba-ca trustpoint is complete
vx9000-XXXXXX#config
Enter configuration commands, one per line.  End with CNTL/Z.
vx9000-XXXXXX(config)#vx9000 AA-BB-CC-DD-EE-FF
vx9000-XXXXXX(config-device-AA-BB-CC-DD-EE-FF)#trustpoint https wing      
vx9000-XXXXXX(config-device-AA-BB-CC-DD-EE-FF)#trustpoint radius-ca serba-ca
vx9000-XXXXXX(config-device-AA-BB-CC-DD-EE-FF)#commit
vx9000-XXXXXX(config-device-AA-BB-CC-DD-EE-FF)#end

Konfiguracja połączenia access pointów z RADIUS oraz konfiguracja profilu Wi-Fi na kontrolerze Extreme WiNG VX9000

Na początku należy stworzyć profil AAA, w którym wrzucimy nasze serwery RADIUS, więc wchodzimy w kontrolerze Extreme WiNG w Policies -> AAA i klikamy plusa, by stworzyć politykę:

Następnie w zakładce General dodajemy wpisy dla serwerów NPS. W tym przypadku dodaje drugi kontroler. Istotne jest to, by w polu secret hasło współdzielone zgadzało się z tym ustawionym w NPSie. W Request Proxy Mode wybieramy Through Wireless Controller, dzięki czemu zapytania są wysyłane tylko z jednego adresu IP.

Następnie w zakładce RADIUS upewniamy się, że mamy takie ustawienia, jak powyżej – w szczególności Authentication Protocol. Server Pooling można ustawić na dwa sposoby: Fail Over, czyli zawsze w kolejności listy będą wykonywane zapytania do serwerów RADIUS, lub Load-Balance, gdzie zapytania będą równomiernie rozrzucane w systemie round robin na wszystkie serwery RADIUS na liście.

Tworzenie profilu Wi-Fi i przypisanie do access pointów

W Wireless klikamy +, wypełniamy nazwę profilu SSID, po czym klikamy ADD.

Z najistotniejszych rzeczy, w przypadku WPA2-Enterprise PMF – Protected Management Frames są opcjonalne, lecz w przypadku WPA3-Enterprise pole musi być ustawione na mandatory. Ponadto zawsze warto zaznaczyć opcję Fast BSS Transition, bo dzięki temu roaming pomiędzy access pointami jest płynniejszy. Ponadto warto zaznaczyć Multi Band Operation. Tutaj opis, co ta funkcja robi.

Następnie, w zakładce Security wybieramy Select Authentication EAP, w AAA policy wskazujemy nasz stworzony profil. W sekcji Encryption wybieramy CCMP lub GCMP256 (wymagane do WPA3-Enterprise 192-bit, lecz wtedy trzeba wyłączyć Fast BSS Transition) i podajemy pre-shared key, który sobie generujemy. W EAP types zaznaczamy opcję Allow i wybieramy w Select EAP-Type TLS jako jedyna akceptowalna opcja.

W Client Load Balancing nie trzeba niczego zmieniać, ale chciałem pokazać jakie są dostępne ustawienia. Po tym można zapisać profil.

W WiNG można przypisywać profile Wi-Fi na podstawie profili lub na podstawie urządzeń. Po kliknięciu w urządzenie otwieramy ustawienia urządzenia, lecz przed tym widzimy też jaki profil dane urządzenie wykorzystuje. Ustawienia profilu i urządzenia wyglądają mniej więcej tak samo i dają dostęp do prawie wszystkich tych samych ustawień (z wyjątkiem unikalnych dla urządzenia, tych nie będzie w profilach). My dodamy SSID do profilu.

Załóżmy, że chcemy teraz ustawić profil dla modelu AP305C-1-WR. Wtedy musimy edytować profil default-ap305c-1. Wybieramy go.

Wybieramy Interface -> Radio, następnie klikamy na radio1.

W ustawieniach WLAN klikamy w sekcji WLAN/BSS Mappings przycisk Add i wybieramy nasz SSID, po czym zapisujemy.

Ten proces powtarzamy dla drugiego radia. Następnie ustawiamy te same ustawienia w innych profilach APków, które mamy do dyspozycji.

Na koniec należy odświeżyć ustawienia access pointów. Można to wyklikać, klikając Refresh przy każdym urządzeniu.

Drugą opcją jest połączenie się przez SSH do kontrolera Wi-Fi i wykonanie odpowiednich poleceń.

Cannot handle term 'xterm-256color'. Setting term to dumb.
vx9000-XXXXXX>en
vx9000-XXXXXX#reload on sitename exclude-controllers
//lub jeśli chcemy odświeżyć tylko wybrane apki, które np mają w nazwie "ap305c"
vx9000-XXXXXX#reload on sitename containing ap305c

Testy i tworzenie polityki GPO do przypisania profilu Wi-Fi komputerom

Najlepszym rozwiązaniem jest skonfigurowanie ręcznie profilu Wi-Fi na laptopie, który ma się do tej sieci łączyć, a potem wyeksportować profil ustawień do formatu XML i zaciągnąć go do ustawień Wi-Fi w GPO. W moim przypadku to było konieczne, ponieważ chciałem skorzystać z sieci WPA3-Enterprise (bez trybu 192-bit) i takiej opcji nie ma dostępnej do wyboru w ustawieniach przez Group Policy Management Editor.

Zaczynamy od dodania profilu ręcznie na laptopie:

Klikamy strzałkę, by wejść do szczegółów połączenia:

Następnie otwieramy ustawienia zaawansowane:

W nich ustawiamy następująco:

W Advanced settings wybieramy tryb uwierzytelniania komputera lub użytkownika, jak wolimy:

Zapisujemy i przechodzimy do ustawień Smart Card or other Certificate i wybieramy tutaj w sekcji Trusted Root Certification Authorities nasz urząd certyfikacji. Dzięki temu użytkownik nie będzie musiał zatwierdzać, że ufa temu urzędowi:

Przechodzimy do zaawansowanych ustawień certyfikatu klikając przycisk Advanced i wybieramy ponownie nasz urząd certyfikacji. To spowoduje, że komputer będzie próbował użyć certyfikatu komputera/użytkownika tylko takiego, który jest podpisany przez ten urząd:

Po tym wszystkim należy wyeksportować profil do XML:

PS C:\Users\radoslaw.serba\Desktop> netsh wlan export profile name="example_internal" folder="C:\"

Interface profile "example_internal" is saved in file "C:\WiFi-example_internal.xml" successfully.

Na końcu należy dodać następującą politykę GPO z ustawieniem w Computer Configuration -> Policies -> Windows Settings -> Security Settings -> Wireless Network (IEEE 802.11) Policies. Dla sieci przewodowej to będzie Computer Configuration -> Policies -> Windows Settings -> Security Settings -> Wired Network (IEEE 802.3) Policies. Klikamy prawym w puste pole i wybieramy Create A New Wireless Network Policy for Windows Vista and Later Releases:

W zakładce General w Policy Name nazywamy jakoś politykę i w sekcji z profilami klikamy Import… by zaimportować nasz plik XML:

W zakładce Network Permissions ustawienia pozostawiłem bez zmian:

Po przypisaniu obiektu GPO do OU tak, by klient go pobrał, w ustawieniach pojawi się profil tylko do odczytu:

Troubleshooting

W trakcie wdrażania napotkałem się na sporo problemów. Miejsca, które warto sprawdzać w trakcie wdrożenia to:

  • dziennik zdarzeń klienta: Applications and Services Logs -> Microsoft -> Windows -> WLAN-AutoConfig, dla połączeń przewodowych dziennik to Wired-AutoConfig
  • dziennik zdarzeń serwera NPS (jest gotowy widok stworzony automatycznie po wdrożeniu NPSa): Custom Views -> Network Policy and Access Services
  • Wireshark na serwerze NPS
  • Logi APków/kontrolera APków
  • Logi NPS (poniżej miejsce, gdzie można ustawić lokalizacje pliku)

W przypadku dziennika zdarzeń po stronie klienta najpopularniejszy błąd to ten:

Błędy EAP, które tu mogą się pojawić można znaleźć tutaj.

Logi NPS

Poniżej przykład fragmentu logu NPSa:

<Event><Timestamp data_type="4">02/20/2025 15:19:31.063</Timestamp><Computer-Name data_type="1">DC1</Computer-Name><Event-Source data_type="1">IAS</Event-Source><Acct-Session-Id data_type="1">1C6E4240-FCB0DE5701FB-1740011611</Acct-Session-Id><Class data_type="1">311 1 192.168.X.2 02/20/2025 09:06:28 471</Class><EAP-Friendly-Name data_type="1">Microsoft: Smart Card or other certificate</EAP-Friendly-Name><Fully-Qualifed-User-Name data_type="1">X.local/OU/INNEOU/Marek Marecki</Fully-Qualifed-User-Name><MS-Link-Drop-Time-Limit data_type="0">120</MS-Link-Drop-Time-Limit><MS-Link-Utilization-Threshold data_type="0">50</MS-Link-Utilization-Threshold><Service-Type data_type="0">2</Service-Type><Framed-Protocol data_type="0">1</Framed-Protocol><Vendor-Specific data_type="2">00003A8C030666756C6C</Vendor-Specific><Client-IP-Address data_type="3">192.168.X.Y</Client-IP-Address><Client-Vendor data_type="0">0</Client-Vendor><Client-Friendly-Name data_type="1">extreme</Client-Friendly-Name><Proxy-Policy-Name data_type="1">EAP-TLS Wi-Fi</Proxy-Policy-Name><Provider-Type data_type="0">1</Provider-Type><SAM-Account-Name data_type="1">SERBA\marek.marecki</SAM-Account-Name><Authentication-Type data_type="0">5</Authentication-Type><NP-Policy-Name data_type="1">EAP-TLS Wi-Fi for users</NP-Policy-Name><Packet-Type data_type="0">2</Packet-Type><Reason-Code data_type="0">0</Reason-Code></Event>

Poprawmy formatowanie, by otrzymać czytelny szablon (XML):

<Event>
    <Timestamp data_type="4">02/20/2025 15:19:31.063</Timestamp>
    <Computer-Name data_type="1">DC1</Computer-Name>
    <Event-Source data_type="1">IAS</Event-Source>
    <Acct-Session-Id data_type="1">1C6E4240-FCB0DE5701FB-1740011611</Acct-Session-Id>
    <Class data_type="1">311 1 192.168.X.2 02/20/2025 09:06:28 471</Class>
    <EAP-Friendly-Name data_type="1">Microsoft: Smart Card or other certificate</EAP-Friendly-Name>
    <Fully-Qualifed-User-Name data_type="1">SERBA.local/OU/INNEOU/Marek Marecki</Fully-Qualifed-User-Name>
    <MS-Link-Drop-Time-Limit data_type="0">120</MS-Link-Drop-Time-Limit>
    <MS-Link-Utilization-Threshold data_type="0">50</MS-Link-Utilization-Threshold>
    <Service-Type data_type="0">2</Service-Type>
    <Framed-Protocol data_type="0">1</Framed-Protocol>
    <Vendor-Specific data_type="2">00003A8C030666756C6C</Vendor-Specific>
    <Client-IP-Address data_type="3">192.168.X.Y</Client-IP-Address>
    <Client-Vendor data_type="0">0</Client-Vendor>
    <Client-Friendly-Name data_type="1">extreme</Client-Friendly-Name>
    <Proxy-Policy-Name data_type="1">EAP-TLS Wi-Fi</Proxy-Policy-Name>
    <Provider-Type data_type="0">1</Provider-Type>
    <SAM-Account-Name data_type="1">SERBA\marek.marecki</SAM-Account-Name>
    <Authentication-Type data_type="0">5</Authentication-Type>
    <NP-Policy-Name data_type="1">EAP-TLS Wi-Fi for users</NP-Policy-Name>
    <Packet-Type data_type="0">2</Packet-Type>
    <Reason-Code data_type="0">0</Reason-Code>
</Event>

Istotne elementy:

  • Timestamp – samo za siebie tłumaczy
  • Computer-Name – nazwa komputera, który przetwarza zapytanie do NPS
  • EAP-Friendly-Name – tu zobaczymy metodę autoryzacji, w naszym przypadku jest to EAP-TLS
  • Fully-Qualified-User-Name – w tym przypadku jest no użytkownik, którego używamy do logowania, może być to też komputer (w pełnej formie)
  • Client-IP-Address – jest to to samo, co znajdziemy w pakiecie Access-Request jako NAS-IP-Address, czyli adres access pointa/kontrolera APków, który wysyła zapytanie do NPSa (na podstawie tego wiemy, że do nas wysyła zapytanie to, a nie na przykład brama VPN czy np. switch)
  • Client-Friendly-Name – nazwa, którą nazwaliśmy ten adres w NPS -> Radius Clients and Servers -> RADIUS Clients
  • SAM-Account-Name – w tym przypadku jest no użytkownik, którego używamy do logowania, może być to też komputer (w skróconej formie)
  • NP-Policy-Name – nazwa zasady, do której wpadło zapytanie
  • Reason-Code – odpowiedź od serwera RADIUS, 0 oznacza akceptację połączenia, inne wartości można sprawdzić na liście poniżej

Logi z kontrolera Wi-Fi

W trybie uprzywilejowanym możemy zobaczyć, co się dzieje na urządzeniach na żywo w bardzo granularny sposób, to znaczy możemy wybrać domenę w kontrolerze, konkretny AP czy eventy związane z konkretnym adresem MAC

//dzięki temu śledzimy dosłownie wszystko, co się dzieje związanego z logowaniem się po Wi-Fi z użyciem EAP
vx9000-XXXXXX#remote-debug wireless rf-domain mysite clients all max-events 999 duration 999 events eap radius wpa-wpa2 management
//to samo, lecz śledzimy jeden adres MAC
vx9000-XXXXXX#remote-debug wireless rf-domain mysite clients AA-BB-CC-DD-EE-FF max-events 999 duration 999 events eap radius wpa-wpa2 management

Przykładowe logi:

Printing upto 999 messages from each remote system for upto 999 seconds. Use Ctrl-C to abort
[ap305c-1-XXXXXX] %%%%>20:32:49.656: eap:no eap response from wireless client AA-BB-CC-DD-EE-FF after max-retries (eap.c:420)
[ap305c-1-XXXXXX] %%%%>20:32:49.657: radius:alarm num_eap_c_tout ++ 4 (eap.c:430)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:49.657: mgmt:tx deauthentication [reason: eap handshake timeout (code:23)] to AA-BB-CC-DD-EE-FF (mgmt.c:2060)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.182: mgmt:rx auth-req from AA-BB-CC-DD-EE-FF on radio 1 (mgmt.c:4576)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.182: mgmt:tx auth-rsp to AA-BB-CC-DD-EE-FF on radio 1. status: success (mgmt.c:1427)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.185: mgmt:rx association-req from AA-BB-CC-DD-EE-FF on radio ap305c-1-XXXXXX:R2 signal-strength is -90dBm (mgmt.c:4550)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.185: mgmt:Client AA-BB-CC-DD-EE-FF negotiated FT-EAP with PMF on wlan (example_internal) (mgmt.c:4066)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.186: mgmt:tx association-rsp success to FC-B0-DE-57-01-FB on wlan (example_internal) (ssid:example_internal) with ftie 0 (mgmt.c:4157)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.187: eap:sending eap-code-request code 1, type 1 to AA-BB-CC-DD-EE-FF (eap.c:964)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.187: eap:sending eap-id-req to AA-BB-CC-DD-EE-FF (eap.c:993)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.210: eap:rx eap-start from AA-BB-CC-DD-EE-FF (eap.c:655)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.210: eap:sending eap-code-request code 1, type 1 to AA-BB-CC-DD-EE-FF (eap.c:964)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.210: eap:sending eap-id-req to AA-BB-CC-DD-EE-FF (eap.c:993)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.214: eap:rx eap id-response from AA-BB-CC-DD-EE-FF (eap.c:697)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.214: radius:aaa-policy sso user:host/komputer.serba.local mac:AA-BB-CC-DD-EE-FF server_is_candidate: 1 1 0 0 0 0 0 0 0 0 0 0
 (radius.c:4894)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.215: radius:access-req sent to wireless controller to be proxied to dc1.serba.local:1812. (attempt 1) for AA-BB-CC-DD-EE-FF (user:host/komputer.serba.local) (radius.c:3078)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.215: eap:rx eap id-response from AA-BB-CC-DD-EE-FF (eap.c:697)
[ap305c-1-XXXXXX] 20:32:52.215: eap:rx eap-id-response from AA-BB-CC-DD-EE-FF in state 162!=EAP_ID_SENT. Ignoring (eap.c:700)
[ap305c-1-6BCE40] 20:32:52.220: radius:RAD_MSG_AUTHENTICATOR (radius.c:1192)

Wireshark

Wireshark na NPSie to świetne rozwiązanie do wykrywania potencjalnych problemów, ze względu na to, że możemy podejrzeć pakiety RADIUSa i zobaczyć jakie parametry są podawane w zapytaniach oraz czy serwer na nie odpowiada i jeśli tak to jak. Brak odpowiedzi serwera RADIUS na zapytanie od kontrolera oznacza, że klucz współdzielony się nie zgadza po obu stronach i najlepiej go ustawić jeszcze raz na obu.

W tym zapytaniu widzimy:

  • User-Name to naż użytkownik, lecz jeśli zaczyna się na host/ to jest to konto komputera
  • Calling-Station-Id – adres MAC karty sieciowej laptopa
  • Called-Station-Id – adres MAC karty sieciowej APka + SSID, do którego się łączy laptop
  • NAS-Port-Type – typ połączenia, w naszym przypadku bezprewodówka
  • Framed-MTU – wielkość pakietu
  • NAS-Identifier – w tym polu jest nazwa hosta naszego access pointa, do którego się łączy klient
  • NAS-Port-Id – nazwa interfejsu, do którego łączy się klient w access poincie
  • Connect-Info – szczegóły jakości połączenia, którą może używać klient
  • NAS-IP-Address – adres IP, z którego przychodzi zapytanie (w naszym przypadku kontroler Wi-Fi)

Co prawda, nie mam tutaj dobrego przykładu wykrycia problemu, aczkolwiek trzeba w pierwszej kolejności wypatrywać, czy pojawiają się pakiety Access-Reject, bo to oznacza, że NPS odrzucił zapytanie od klienta.

Tymczasowe wyłączenie weryfikacji CRL

W trakcie mojego wdrożenia miałem problem z tym, że serwery nie były w stanie się połączyć z adresem, na którym była lista odwołań certyfikatów, efektywnie blokując wszystkim możliwość połączenia się z siecią.

Tutaj można znaleźć jakie wpisy należy dodać do rejestru, by wyłączyć weryfikację. W moim przypadku pomogło to zweryfikować problem, a tutaj znajdziemy więcej informacji, jak NPS sprawdza te listy.

Kody błędów NPSa

Kopiuję je z innej stronki, ponieważ nie byłem w stanie znaleźć żadnej stronki Microsoftu, która ma wszystkie wylistowane. Blogi mają to do siebie, że jednego dnia istnieją, potem znikają, więc wolę je zachować.

00: IAS_SUCCESS
01: IAS_INTERNAL_ERROR
02: IAS_ACCESS_DENIED
03: IAS_MALFORMED_REQUEST
04: IAS_GLOBAL_CATALOG_UNAVAILABLE
05: IAS_DOMAIN_UNAVAILABLE
06: IAS_SERVER_UNAVAILABLE
07: IAS_NO_SUCH_DOMAIN
08: IAS_NO_SUCH_USER
09: The request was discarded by a third-party extension DLL file.
10: A third-party extension DLL has failed and cannot perform its function.
16: IAS_AUTH_FAILURE
17: IAS_CHANGE_PASSWORD_FAILURE
18: IAS_UNSUPPORTED_AUTH_TYPE
19: No reversibly encrypted password is stored for the user account
20: Lan Manager Authentication is not enabled.
21: An IAS extension dynamic link library (DLL) that is installed on the NPS server rejected the connection request.
22: The client could not be authenticated because the EAP type cannot be processed by the server.
23: Unexpected error. Possible error in server or client configuration.
32: IAS_LOCAL_USERS_ONLY
33: IAS_PASSWORD_MUST_CHANGE
34: IAS_ACCOUNT_DISABLED
35: IAS_ACCOUNT_EXPIRED
36: IAS_ACCOUNT_LOCKED_OUT
37: IAS_INVALID_LOGON_HOURS
38: IAS_ACCOUNT_RESTRICTION
48: IAS_NO_POLICY_MATCH
49: Did not match connection request policy
64: IAS_DIALIN_LOCKED_OUT
65: IAS_DIALIN_DISABLED
66: IAS_INVALID_AUTH_TYPE
67: IAS_INVALID_CALLING_STATION
68: IAS_INVALID_DIALIN_HOURS
69: IAS_INVALID_CALLED_STATION
70: IAS_INVALID_PORT_TYPE
71: IAS_INVALID_RESTRICTION
72: The user cannot change his or her password because the change password option is not enabled for the matching remote access policy
73: The Enhanced Key Usage (EKU) extensions, section of the user or computer certificate are not valid or are missing.
80: IAS_NO_RECORD
96: IAS_SESSION_TIMEOUT
97: IAS_UNEXPECTED_REQUEST
112: The remote RADIUS server did not process the authentication request.
113: The local NPS proxy attempted to forward a connection request to a member of a remote RADIUS server group that does not exist.
115: The local NPS proxy did not forward a RADIUS message because it is not an accounting request or a connection request.
116: The local NPS proxy server cannot forward the connection request to the remote RADIUS server because either the proxy cannot open a Windows socket over which to send the connection request, or the proxy server attempted to send the connection request but received Windows sockets errors that prevented successful completion of the send operation.
117: The remote RADIUS (Remote Authentication Dial-In User Service) server did not respond.
118: The local NPS proxy server received a RADIUS message that is malformed from a remote RADIUS server, and the message is unreadable.
256: The certificate provided by the user or computer as proof of their identity is a revoked certificate. Because of this, the user or computer was not authenticated, and NPS rejected the connection request.
257: Due to a missing dynamic link library (DLL) or exported function, NPS cannot access the certificate revocation list to verify whether the user or client computer certificate is valid or is revoked.
258: The revocation function was unable to check revocation for the certificate.
259: The certification authority that manages the certificate revocation list is not available. NPS cannot verify whether the certificate is valid or is revoked. Because of this, authentication failed.
260: The message supplied for verification has been altered.
261: NPS cannot contact Active Directory Domain Services (AD DS) or the local user accounts database to perform authentication and authorization. The connection request is denied for this reason.
262: The supplied message is incomplete. The signature was not verified.
263: NPS did not receive complete credentials from the user or computer. The connection request is denied for this reason.
264: The Security Support Provider Interface (SSPI) called by EAP reports that the system clocks on the NPS server and the access client are not synchronized.
265: The certificate that the user or client computer provided to NPS as proof of identity chains to an enterprise root certification authority that is not trusted by the NPS server.
266: The message received was unexpected or badly formatted.
267: The certificate provided by the connecting user or computer is not valid because it is not configured with the Client Authentication purpose in Application Policies or Enhanced Key Usage (EKU) extensions. NPS rejected the connection request for this reason.
268: The certificate provided by the connecting user or computer is expired. NPS rejected the connection request for this reason.
269: The Security Support Provider Interface (SSPI) called by EAP reports that the NPS server and the access client cannot communicate because they do not possess a common algorithm.
270: Based on the matching NPS network policy, the user is required to log on with a smart card, but they have attempted to log on by using other credentials. NPS rejected the connection request for this reason.
271: The connection request was not processed because the NPS server was in the process of shutting down or restarting when it received the request.
272: The certificate that the user or client computer provided to NPS as proof of identity maps to multiple user or computer accounts rather than one account. NPS rejected the connection request for this reason.
273: Authentication failed. NPS called Windows Trust Verification Services, and the trust provider is not recognized on this computer. A trust provider is a software module that implements the algorithm for application-specific policies regarding trust.
274: Authentication failed. NPS called Windows Trust Verification Services, and the trust provider does not support the specified action. Each trust provider provides its own unique set of action identifiers. For information about the action identifiers supported by a trust provider, see the documentation for that trust provider.
275: Authentication failed. NPS called Windows Trust Verification Services, and the trust provider does not support the specified form. A trust provider is a software module that implements the algorithm for application-specific policies regarding trust. Trust providers support subject forms that describe where the trust information is located and what trust actions to take regarding the subject.
276: Authentication failed. NPS called Windows Trust Verification Services, but the binary file that calls EAP cannot be verified and is not trusted.
277: Authentication failed. NPS called Windows Trust Verification Services, but the binary file that calls EAP is not signed, or the signer certificate cannot be found.
278: Authentication failed. The certificate that was provided by the connecting user or computer is expired.
279: Authentication failed. The certificate is not valid because the validity periods of certificates in the chain do not match. For example, the following End Certificate and Issuer Certificate validity periods do not match: End Certificate validity period: 2007-2010; Issuer Certificate validity period: 2006-2008.
280: Authentication failed. The certificate is not valid and was not issued by a valid certification authority (CA).
281: Authentication failed. The path length constraint in the certification chain has been exceeded. This constraint restricts the maximum number of CA certificates that can follow this certificate in the certificate chain.
282: Authentication failed. The certificate contains a critical extension that is unrecognized by NPS.
283: Authentication failed. The certificate does not contain the Client Authentication purpose in Application Policies extensions, and cannot be used for authentication.
284: Authentication failed. The certificate is not valid because the certificate issuer and the parent of the certificate in the certificate chain are required to match but do not match.
285: Authentication failed. NPS cannot locate the certificate, or the certificate is incorrectly formed and is missing important information.
286: Authentication failed. The certificate provided by the connecting user or computer is issued by a certification authority (CA) that is not trusted by the NPS server.
287: Authentication failed. The certificate provided by the connecting user or computer does not chain to an enterprise root CA that NPS trusts.
288: Authentication failed due to an unspecified trust failure.
289: Authentication failed. The certificate provided by the connecting user or computer is revoked and is not valid.
290: Authentication failed. A test or trial certificate is in use, however the test root CA is not trusted, according to local or domain policy settings.
291: Authentication failed because NPS cannot locate and access the certificate revocation list to verify whether the certificate has or has not been revoked. This issue can occur if the revocation server is not available or if the certificate revocation list cannot be located in the revocation server database.
292: Authentication failed. The value of the User-Name attribute in the connection request does not match the value of the common name (CN) property in the certificate.
293: Authentication failed. The certificate provided by the connecting user or computer is not valid because it is not configured with the Client Authentication purpose in Application Policies or Enhanced Key Usage (EKU) extensions. NPS rejected the connection request for this reason.
294: Authentication failed because the certificate was explicitly marked as untrusted by the Administrator. Certificates are designated as untrusted when they are imported into the Untrusted Certificates folder in the certificate store for the Current User or Local Computer in the Certificates Microsoft Management Console (MMC) snap-in.
295: Authentication failed. The certificate provided by the connecting user or computer is issued by a CA that is not trusted by the NPS server.
296: Authentication failed. The certificate provided by the connecting user or computer is not valid because it is not configured with the Client Authentication purpose in Application Policies or Enhanced Key Usage (EKU) extensions. NPS rejected the connection request for this reason.
297: Authentication failed. The certificate provided by the connecting user or computer is not valid because it does not have a valid name.
298: Authentication failed. Either the certificate does not contain a valid user principal name (UPN) or the value of the User-Name attribute in the connection request does not match the certificate.
299: Authentication failed. The sequence of information provided by internal components or protocols during message verification is incorrect.
300: Authentication failed. The certificate is malformed and Extensible Authentication Protocl (EAP) cannot locate credential information in the certificate.
301: NPS terminated the authentication process. NPS received a cryptobinding type length value (TLV) from the access client that is not valid. This issue occurs when an attempt to breach your network security has occurred and a man-in-the-middle (MITM) attack is in progress. During MITM attacks on your network, attackers use unauthorized computers to intercept traffic between your legitimate hosts while posing as one of the legitimate hosts. The attacker’s computer attempts to gain data from your other network resources. This enables the attacker to use the unauthorized computer to intercept, decrypt, and access all network traffic that would otherwise go to one of your legitimate network resources.
302: NPS terminated the authentication process. NPS did not receive a required cryptobinding type length value (TLV) from the access client during the authentication process.

Do poczytania/obejrzenia dodatkowo:

https://community.fortinet.com/t5/FortiGate/Technical-Tip-RADIUS-error-codes/ta-p/270026

https://www.cisco.com/c/en/us/td/docs/ios-xml/ios/sec_usr_radatt/configuration/xe-16/sec-usr-radatt-xe-16-book/sec-rad-ov-ietf-attr.html

https://documentation.extremenetworks.com/WiNG%20Controller%207.9.5.1%20CLI%20Reference%20Guide/downloads/WiNG_Controller_Access_Point_7_9_5_1_CLI_Reference_Guide.pdf

https://extreme-networks.my.site.com/ExtrArticleDetail?an=000082369

https://mywlannotes.blogspot.com/2021/05/ccmp-vs-gcmp.html

Dopisanie adresu konsoli ShadowControl do instalatora agenta

Dzięki programowi Orca można osiągnąć taki efekt, że w trakcie kreatora instalacji nie trzeba podawać adresu serwera ShadowControl przy instalacji agenta, ponieważ może on być zapisany wewnątrz instalatora i wygląda to tak:

Dzięki temu można zainstalować agenta i po instalacji on sam się podepnie do konsoli. Program Orca możemy znaleźć w Windows 10 SDK – wystarczy przy instalacji zaznaczyć opcję MSI Tools i nic innego. Dzięki temu w folderze Windows 10 SDK będziemy mieć instalator do Orca:

Wystarczy przejść instalator i będziemy mieli program Orca na swoim komputerze. Po tym należy go otworzyć, przeciągnąć na niego instalator ShadowControl, a następnie wybrać po lewej pole Property, a następnie kliknąć na środku na wolne pole PPM i wybrać opcję Add row…

Następnie w polu Property należy zdefiniować APPL_ADDR i w polu Value wpisać adres IP lub FQDN naszej konsoli ShadowControl. Po tym zapisujemy i w File > Save nasz plik instalacyjny.

Po tym taki instalator możemy zainstalować przez GPO lub przez np. polecenie msiexec:

msiexec /qn /package ShadowControl_Installer.msi

Wdrażanie usługi rejestracji urządzeń sieciowych (NDES)

SCEP (Simple Certificate Enrollment Protocol) nie jest tak popularny w dzisiejszych czasach z tego względu, że większość rozwiązań, na których wdraża się certyfikaty SSL ma już wbudowany interfejs pozwalający na proste wymienienie certyfikatu. SCEP na pewno byłby dobrym rozwiązaniem jeśli w organizacji urządzeń z certyfikatami są setki i chcielibyśmy zaaktualizować na nich wszystkich certyfikaty, lecz nadal trzeba pamiętać, że takowe urządzenie musi to obsługiwać, z czego na ten moment spotkałem się z tym, że tylko FortiGate był w stanie obsłużyć SCEPa.

Funkcja, która pozwala na podpisywanie certyfikatów to NDES (Network Device Enrollment Service) lub po polsku Usługa rejestracji urządzeń sieciowych. Poniżej opiszę po krótce jak to wdrożyć szybko.

Przygotowanie

Na początku należy zacząć od założenia konta dla NDESa, w moim przypadku nazywa się scepuser.

Następnie musimy takie konto dodać do grupy IIS_IUSRS. Ogólnie te konto powinno być w takiej lokalnej grupie, lecz z faktu, że zainstalowałem tą rolę na kontrolerze domeny (czego się nie powinno robić) jest w grupie domenowej.

Z faktu, że to jest jednak kontroler domeny, musiałem w polityce kontrolerów domeny dodać możliwość logowania się w trybie usługi tego konta. Bez tego nie uda nam się skonfigurować roli. Na zrzucie ekranu jest widoczne gdzie można znaleźć te ustawienie.

Poniżej widok jak to wygląda po skonfigurowaniu w polityce kontrolerów domeny. W normalnym wypadku to się definiuje dla serwera, na którym jest instalowana rola NDES.

Podobnie należy zezwolić na logowanie lokalne do serwera.

Jeśli tego nie zrobimy, w trakcie konfigurowania usługi po wybraniu naszego konta serwisowego dostaniemy to:

Konfiguracja

Po przygotowaniu konta należy zainstalować rolę Usługa rejestracji urządzeń sieciowych.

Po zainstalowaniu należy kliknąć Konfiguruj usługi certyfikatów Active Directory na serwerze docelowym.

Tutaj trzeba wskazać konto administracyjne, które pozwala na skonfigurowanie roli. Najlepiej skorzystać z konta administratora.

Z listy zaznaczamy nowo zainstalowaną rolę.

Dopiero tutaj wskazujemy użytkownika scepuser.

Następnie musimy podać dane do nowego urzędu rejestrowania. Dosyć prosta sprawa.

Teraz wybieramy dostawcę klucza podpisu i długość klucza. Można zostawić domyślne.

I to byłoby na tyle, klikamy Konfiguruj i mamy gotowe…prawie.

Tutaj potwierdzenie, że to, co zrobiliśmy się udało.

Zanim NCEP będzie działał, musimy dodać szablon do podpisywania, z którego będziemy korzystać. W sumie to przy instalacji NCEPa on sam się wdraża, więc jedynie musimy się upewnić, że konfiguracja jest OK. Otwieramy urząd certyfikacji poprzez przystawkę certsrv, wybieramy Szablony certyfikatów, klikamy prawym na wolne miejsce i Zarządzaj.

W konfiguracji szablonów wybieramy szablon IPSec (żądanie offline), klikamy prawym i Właściwości.

W ustawieniach zabezpieczeń konto scepuser musi mieć uprawnienia do rejestracji.

Jeśli tak wygląda szablon – w sumie to nie musimy nic więcej robić, bo to oznacza, że wszystko jest już gotowe.

Testowanie SCEP

Ogólnie do przetestowania są płatne narzędzia, z takich darmowych to znalazłem post, który opisuje użycie tutaj. Z tego, co widziałem NCEPa używa się przy instalacji Microsoft Intune, więc myślę, że pod kątem tego narzędzia będzie najlepiej testować.

Stormshield jako podrzędny urząd certyfikacji dla AD CS w filtrze SSL i dodawanie certyfikatu SSL dla strony

Okej, ten sam temat przerabialiśmy wcześniej z FortiGate i teraz robimy to na Stormshieldzie. Nie chce mi się instalować przez GPO wbudowanego certyfikatu ze Stormshielda na każdym komputerze. Łatwiej jest podpisać certyfikat dla podrzędnego CA, którym byłby Stormshield i temat załatwiony, bo główne CA i tak mają wszyscy w komputerach po instalacji AD CS. Druga rzecz to jest to, by stronka wyświetlała stronkę Stormshielda jako bezpieczną. Zaczniemy najpierw od tego. Przykłady są bazowane na SNS 4.0.3, ale równie dobrze to będzie działało zarówno na starszych jak i nowszych wersjach.

Instalowanie certyfikatu SSL dla strony

To, jak uzyskać taki certyfikat z AD CSa opisałem tutaj, więc zapraszam do lekturki. Po tym, gdy certyfikat już mamy wyeksportowany należy przejść do strony Stormshielda, zalogować się i przejść do zakładki Konfiguracja, następnie z lewej strony wybrać Obiekty > Certyfikaty – PKI, a następnie kliknąć Dodaj > Importuj plik.

Następnie należy wskazać ścieżkę do plików certyfikatu (certyfikat musi mieć zintegrowany klucz prywatny, więc musimy skorzystać z P12 (PKCS #12). Jeśli to jest potrzebne – podajemy hasło i klikamy Importuj.

Poniżej coś, na co się naciąłem przy generowaniu certyfikatów z Windowsa: jeśli nie zaimportujemy podpisanego certyfikatu do naszego lokalnego magazynu certyfikatów z komputera, na którym generowaliśmy CSR to nie będzie widać drzewka z urzędu certyfikacji (przykład po lewej). Po prawej jest przykład tego, jak to powinno wyglądać.

Potem należy przejść do Użytkownicy > Portal uwierzytelnienia, wybrać zakładkę Portal uwierzytelnienia i w sekcji Serwer SSL wybrać nasz nowy certyfikat, a po tym zatwierdzić ustawienia.

Po otwarciu na nowo przeglądarki strona powinna być jako bezpieczna…

Nawet po adresie IP, jeśli wykorzystaliście mój przykład z generowaniem CSR z CLI z tego posta.

Na wypadek fuck-upu

Jeśli zrobicie tak jak ja i odwołacie certyfikat, który aktualnie jest używany na Stormshieldzie to jesteście w czarnej D. W takiej sytuacji jedyne, co pozostaje do podpięcie się przez PuTTY po SSH do Stormshielda i usunięcie certyfikatu z CLI. Należy otworzyć plik konfiguracyjny za pomocą polecenia:

joe ConfigFiles/auth

Następnie należy w pliku wyczyścić w sekcji [Config] wartość pola SslCertificate=:

Po tym wystarczy zapisać skrótem Ctrl+K+X i wykonać polecenie enauth. To zrestartuje portal i znowu będziemy mieć samopodpisany certyfikat SSL.

Certyfikat SSL dla podrzędnego CA w celu filtrowania SSL

Generowanie certyfikatu i import wygląda podobnie. Szablon w pliku tekstowym wygląda tak:

[Version]
Signature="$Windows NT$"
 
[NewRequest]
;w tym polu określamy dane certyfikatu
Subject = "C=PL, O=it.supra.tf, CN=stormshield.stormshield.local, L=Tychy, S=śląskie, [email protected], OU=IT"
KeySpec = 1
KeyLength = 2048
Exportable = TRUE
MachineKeySet = TRUE
SMIME = False
PrivateKeyArchive = FALSE
UserProtected = FALSE
UseExistingKeySet = FALSE
KeySpec = AT_KEYEXCHANGE
ProviderName = "Microsoft RSA SChannel Cryptographic Provider"
ProviderType = 12
RequestType = PKCS10
KeyUsage = CERT_CRL_SIGN_KEY_USAGE
HashAlgorithm = SHA256

[RequestAttributes]
CertificateTemplate=SubCA

Równie dobrze można to zrobić z GUI. W praktyce działa tak samo. Sposób wystawiania takiego certyfikatu i eksportowania go opisałem tutaj. Tutaj część o robieniu tego przez CLI. Certyfikat dla podrzędnego CA importuje się tak samo, jak ten do stronki:

Następnie w Kontrola aplikacji > Analiza protokołów > SSL należy wybrać Pokaż ustawienia wspólne dla wszystkich profili i wybrać w Główny urząd certyfikacyjny (CA) nasz urząd certyfikacji:

Na koniec wystarczy dodać hasło do certyfikatu i zapisać.

Tak wygląda efekt końcowy:

Wdrożenie respondera OCSP w AD CS

OCSP (Online Certificate Status Protocol) jest protokołem, który pozwala nam na sprawdzanie online, czy certyfikat jest dalej ważny i działa on lepiej od domyślnej metody, która jest używana, czyli listy CRL. W małych organizacjach nie ma to wielkiego znaczenia, czy używamy jednego czy drugiego, lecz w większych te pliki CRL mogą być duże i w celu zmniejszenia ruchu można zastosować tzw. OCSP Responder. W dużym uproszczeniu CRL jest listą zawierającą wszystkie odwołania certyfikatu. Im więcej odwołań, tym większa lista. W przypadku komunikacji OCSP pytamy zawsze o jeden certyfikat. Dla zielonych w temacie polecam przeczytać sobie ten artykuł na Medium – naprawdę świetnie przedstawia temat.

Dobry koncept działania

Dobre wdrożenie zakłada, że będziemy mieć wdrożoną domenę Active Directory (najlepiej z rezerwowym kontrolerem domeny, hosty DC1 i DC2), wdrożony główny urząd certyfikacji na osobnej maszynie (host Root CA), która jest tylko i wyłącznie po do tego, by wystawić certyfikat podrzędnemu urzędowi certyfikacji (host Sub CA1), który pracowałby w klastrze failover w celu uzyskania wysokiej dostępności (z hostem Sub CA2). Ponadto responder OCSP powinien być na osobnym hoście (OCSP1) od podrzędnego urzędu certyfikacji i najlepiej, by także pracował w trybie wysokiej dostępności, więc w tym przypadku zostaje postawić drugiego hosta, który także będzie responderem OCSP (host OCSP2) i ruch do responderów byłby rozbijany jakimś load balancerem (to się nazywa Online Responder Array).

Takie praktyki znalazłem w tych miejscach:

Rzeczywistość

W rzeczywistości by takie środowisko mieć jak wyżej, należy mieć co najmniej 7 instancji Windows Server, nie wspominając o tym, że jeśli chcemy jeszcze mieć jakieś bazy danych to powinniśmy je trzymać na osobnych maszynach. Rzeczywistość jest taka, że większość firm po prostu nie ma na to kasy i kończy z jednym urzędem certyfikacji. Tym głównym, a na nim stoi też OCSP Responder.

Dlatego też postaram się pokazać jak to powinno się skonfigurować w takim biednym wydaniu, czyli bez redundancji, wysokiej dostępności i na jednym hoście.

Instalacja i konfiguracja

Ogólnie wdrażanie OCSP z mojej perspektywy zakłada, że mamy już wdrożony urząd certyfikacji, a przedtem AD – możemy przystąpić do instalacji. Należy zainstalować rolę, którą widać poniżej. Po wybraniu roli i kliknięciu Dodaj funkcje wystarczy, że będziemy klikać dalej i wszystko będzie OK.

Następnie zostaniemy poproszeni o skonfigurowanie roli AD CS:

Administrator jest dobrym użytkownikiem do tego zadania. Po wybraniu odpowiedniego użytkownika przechodzimy dalej. Następnie wybieramy rolę Obiekt odpowiadający w trybie online. Idziemy dalej.

Tym razem Konfiguruj.

Jak widać, wszystko jest ok, więc można zamknąć.

Po wdrożeniu da się zauważyć, że IIS wystawił nową podstronę – ocsp.

To nie koniec konfiguracji. Teraz musimy wskazać w naszym CA, że istnieje responder OCSP, który może pozwalać na sprawdzenie certyfikatu. Należy otworzyć przystawkę certification authority, kliknąć na nasz urząd PPM i wybrać Właściwości.

Następnie należy przejść do zakładki Rozszerzenia, wybrać rozszerzenie Dostęp do informacji o urzędach (AIA) i kliknąć pod listą na Dodaj… aby dodać nowy wpis – w moim przypadku nazwa hosta to dc1.stormshield.local, więc adres to respondera to http://dc1.stormshield.local/ocsp. Wpisujemy i dajemy OK.

Ponadto, po wybraniu wpisu należy zaznaczyć opcję Dołącz do rozszerzenia protokołu stanu certyfikatów online (OCSP).

Po tym zapisujemy. Urząd certyfikacji się zrestartuje i zastosuje zmiany. Poza tym musimy stworzyć szablon, który będzie używał responder do wykonywania odpowiedzi, więc w naszym CA należy przejść do elementu Szablony certyfikatów, kliknąć PPM i Zarządzaj:

Następnie należy wybrać z listy wybrać certyfikat Podpisywanie odpowiedzi protokołu OCSP, kliknąć PPM i wybrać Duplikuj szablon.

Następnie należy w opcjach certyfikatu dodać hosta, na którym jest postawiony responder (należy zaznaczyć w typach obiektów komputery i dopiero wtedy można wybrać nasz host) poprzez nazwę hosta (nie FQDN) i zapisać.

Potem takiemu hostowi dajemy pełne uprawnienia.

Jak zrobimy to – zapisujemy szablon, wracamy do listy szablonów i klikamy PPM, a następnie Nowy > Szablon certyfikatu do wystawienia.

Wybieramy z listy Podpisywanie odpowiedzi protokołu OCSP i dajemy OK.

Następnie w Menedżerze serwera wybieramy Narzędzia u góry i otwieramy narzędzie Zarządzanie obiektem odpowiadającym w trybie online.

Klikamy na Konfiguracja odwołania PPM i wybieramy Dodaj konfigurację odwołania.

Dajemy dalej.

Nazywamy jakoś profil konfiguracji i idziemy dalej.

Wybieramy opcję Wybierz certyfikat dla istniejącego urzędu certyfikacji przedsiębiorstwa.

Następnie wybieramy Przeglądaj certyfikaty urzędu certyfikacji opublikowane w usłudze Active Directory i klikamy Przeglądaj….

Nie mamy innych urzędów, bo mamy tylko Root CA, więc wybieramy to, co jest i dajemy OK.

W tym menu nie trzeba niczego zmieniać – zostawiamy tak jak jest. Należy się upewnić, że nasz szablon certyfikatu, który dodaliśmy jest wskazany na liście. W moim przypadku tak jest. Po tym idziemy dalej.

I na tym etapie dajemy Zakończ.

To, co widzimy niżej sygnalizuje, że responder działa.

Jeśli przedtem wystawialiśmy certyfikaty z tego CA, musimy je wszystkie zaaktualizować. Dopiero po aktualizacji klienci będą w stanie sprawdzać za pomocą swoich przeglądarek ważność certyfikatu.

Test działania respondera

Wedle tego, co znalazłem w internecie są takie tylko dwie metody do darmowego sprawdzania lokalnych OCSP.

Działająca metoda w AD to pobranie pliku certyfikatu ze strony i wykonanie polecenia:

certutil -url nazwapliku.cer

To nam otworzy okienko, w którym możemy przetestować nasz certyfikat pod kątem ważności sprawdzając zarówno CRL jak i odpowiedź z OCSP.

Drugą metodą jest OpenSSL, ale z jakiegoś powodu nie mogę zrobić testu:

openssl ocsp -issuer chain.cer -cert nowystorm.cer -text -url http://dc1.stormshield.local/ocsp
OCSP Request Data:
    Version: 1 (0x0)
    Requestor List:
        Certificate ID:
          Hash Algorithm: sha1
          Issuer Name Hash: F24A314B6FE15A9F957F564E67A7F742AEAAE6D1
          Issuer Key Hash: B4F871C0904A4E23DB23ED735A8B600377A3FE4F
          Serial Number: 5F000000194FC858E43846DF9F000000000019
    Request Extensions:
        OCSP Nonce:
            0410B6C5BD9BF012E5E4C9434574D9F27C92
Responder Error: unauthorized (6)

Plik chain.cer to plik certyfikatu CA, a nowystorm.cer to plik certyfikatu do sprawdzenia.

Dla porównania pokażę jak wygląda odpowiedź OCSP z publicznego serwera dla certyfikatu strony, którą przeglądasz:

openssl ocsp -issuer chain.pem -cert cert.pem -text -url http://ocsp.int-x3.letsencrypt.org
OCSP Request Data:
    Version: 1 (0x0)
    Requestor List:
        Certificate ID:
          Hash Algorithm: sha1
          Issuer Name Hash: 7EE66AE7729AB3FCF8A220646C16A12D6071085D
          Issuer Key Hash: A84A6A63047DDDBAE6D139B7A64565EFF3A8ECA1
          Serial Number: 0300066ED207EE1AA2BD24030405755E491F
    Request Extensions:
        OCSP Nonce:
            041000836B3DA5BF27BDA09E99899D1C931F
OCSP Response Data:
    OCSP Response Status: successful (0x0)
    Response Type: Basic OCSP Response
    Version: 1 (0x0)
    Responder Id: C = US, O = Let's Encrypt, CN = Let's Encrypt Authority X3
    Produced At: Aug 22 17:32:00 2020 GMT
    Responses:
    Certificate ID:
      Hash Algorithm: sha1
      Issuer Name Hash: 7EE66AE7729AB3FCF8A220646C16A12D6071085D
      Issuer Key Hash: A84A6A63047DDDBAE6D139B7A64565EFF3A8ECA1
      Serial Number: 0300066ED207EE1AA2BD24030405755E491F
    Cert Status: good
    This Update: Aug 22 17:00:00 2020 GMT
    Next Update: Aug 29 17:00:00 2020 GMT

    Signature Algorithm: sha256WithRSAEncryption
         85:17:4b:b1:09:14:ce:62:1d:94:4b:f6:8d:82:ce:47:97:ff:
         05:be:3a:7f:45:59:d1:d6:fc:b8:c5:e4:e4:86:dc:80:4d:fc:
         56:72:0f:21:24:5d:c9:3c:9f:c1:d7:51:26:6f:94:66:51:04:
         b6:5c:a9:6d:34:06:67:90:40:39:b2:07:12:76:0f:5a:47:ce:
         02:46:8b:12:b5:6d:40:b7:b6:05:6a:ed:fd:ed:27:8b:95:31:
         88:7b:44:e7:4d:89:ed:66:51:68:3d:0d:6c:d1:f4:df:16:f4:
         0d:54:f0:6f:54:42:2d:e9:e8:16:76:9f:8c:2e:64:9d:f5:ec:
         87:2e:f7:e1:0e:de:da:2a:e0:4d:67:de:04:9b:e7:e5:ae:83:
         1b:1b:06:df:37:f9:dd:6d:2d:45:3c:50:82:f8:d4:0c:bc:8b:
         4d:20:db:8a:5a:1a:e5:60:12:68:9f:dd:37:76:7e:7d:1e:3c:
         f9:50:c4:6c:ad:6d:59:98:fc:f4:f9:0f:a6:fe:f0:50:08:6b:
         2a:66:46:35:64:4a:51:fa:57:47:44:85:6c:56:22:03:3e:1f:
         9b:96:c1:e2:03:15:40:2a:5b:3c:18:19:00:a3:cc:d8:3a:b8:
         f0:29:21:e6:81:11:d2:11:4a:f3:0f:73:b3:ba:ba:3e:90:0a:
         0b:77:82:9c
WARNING: no nonce in response
Response verify OK
cert.pem: good
        This Update: Aug 22 17:00:00 2020 GMT
        Next Update: Aug 29 17:00:00 2020 GMT

Zajawka pod kątem wdrażania OCSP

  • https://www.sysadmins.lv/dl/48.aspx

Automatyczne generowanie certyfikatów dla komputerów i użytkowników z AD CS

Ten myk jest dosyć przydatny pewnie w wielu kwestiach, ale na ten moment jestem chyba zbyt głupiutki, by znać największe zalety. Tak czy siak znam kilka – na pewno takie certyfikaty klienta/komputera można wykorzystać w autoryzacji VPN w klientach FortiClient dla FortiGate. Poza tym można to też wykorzystać przy logowaniu do interfejsu administracyjnego Stormshielda.

Istotna sprawa na początku – certyfikaty klienta w tym poradniku będą tak skonfigurowane, że będą wymagały tego, by każdy użytkownik miał wpisany adres e-mail w koncie użytkownika.

Jeśli tego nie zrobimy to skończymy z takimi błędami w urzędzie certyfikacji. Po prostu nasze certyfikaty nie zostaną wystawione.

Aby certyfikaty były wystawiane dla komputerów jak i dla użytkowników, musimy im pozwolić na żądanie takich certyfikatów. Zaczynamy w urzędzie certyfikacji, w sekcji Szablony certyfikatów klikamy PPM i wybieramy Zarządzaj.

Zaczniemy od szablonu dla komputerów. Z listy szablonów wybieramy Uwierzytelnienie stacji roboczej i klikamy na ten szablon PPM, wybieramy Duplikuj szablon.

Następnie w ustawieniach nowego szablonu musimy zmienić jego nazwę wyświetlaną i nazwę szablonu (nazwę pospolitą). Ta druga nie może mieć spacji, a ta pierwsza nie może być taka jak zawsze, bo nie będziemy w stanie rozróżnić naszego szablonu od tego wbudowanego. Ponadto ja zmieniłem okres ważności certyfikatu na 3 lata, ale to nie jest potrzebne. W produkcji nie stosowałbym tej zmiany. To wszystko robimy w zakladce Ogólne.

Następnie w zakładce Nazwa podmiotu upewniamy się, że Nazwa DNS i Główna nazwa użytkownika jest zaznaczona.

Następnie w zakładce Zabezpieczenia należy upewnić się, że grupa Komputery domeny ma uprawnienia do odczytu, rejestracji i autorejestrowania.

Po tym można zapisać. Następnie duplikujemy szablon Użytkownik:

Podobnie jak w przypadku pierwszego szablonu edytujemy obie nazwy. Tutaj domyślnie też okres ważności certyfikatu to rok i zmieniłem na 3. W normalnym środowisku bym tego nie zmieniał. Ponadto tutaj jest zaznaczona opcja Publikuj certyfikat w usłudze Active Directory i tak powinno być.

W zakładce Obsługiwanie żądań musimy się upewnić, że opcja Zezwalaj na eksportowanie klucza prywatnego jest odznaczona. Poza tym te opcje, które są tutaj widoczne są domyślnie wybrane i nie musimy niczego zmieniać.

Następnie musimy przejść do zakładki Rozszerzenia, wybrać z listy rozszerzeń Zasady aplikacji i kliknąć Edytuj….

Następnie klikamy Dodaj….

Z listy wybieramy Uwierzytelnienie serwera i dajemy OK.

Tak to powinno wyglądać na koniec.

Potem, w zakładce Zabezpieczenia grupa Użytkownicy domeny powinna mieć uprawnienia do odczytu, rejestracji i autorejestrowania.

Na koniec w karcie Nazwa podmiotu w alternatywnej nazwie podmiotu powinna być zaznaczona Nazwa e-mail i Główna nazwa użytkownika (UPN). Gdy to mamy gotowe, możemy zapisać.

Po tym musimy wystawić szablony tak, aby dało się z nich korzystać. Klikamy w urzędzie certyfikacji, w sekcji Szablony certyfikatów klikamy PPM i Nowy > Szablon certyfikatu do wystawienia.

Z listy wybieramy nasze nowe szablony certyfikatów i dajemy OK.

Okej, mamy szablony gotowe, więc teraz musimy umożliwić użytkownikom i komputerom na pobieranie certyfikatów. Co prawda tutaj stworzyłem obiekt w głównym drzewku AD, ale myślę, że niekoniecznie to jest najlepszy pomysł, bo po testach mój kontroler domeny wygenerował sobie certyfikaty i zaczął używać niewłaściwych certyfikatów w niewłaściwych miejscach (poniżej opisuję jak to rozwiązać). Zaczynamy w przystawce Zarządzanie zasadami grupy, w OU z komputerami i użytkownikami lub OU nadrzędnym tworzymy obiekt zasad grupy i jakoś go nazywamy.

Następnie wybieramy obiekt PPM i klikamy Edytuj. Po tym, aby włączyć automatyczne odnawianie certyfikatów dla komputerów należy przejść do Konfiguracja komputera > Zasady > Ustawienia systemu Windows > Ustawienia zabezpieczeń > Zasady kluczy publicznych > Klient usług certyfikatów – automatyczna rejestracja, kliknąć ostatni element PPM i wybrać Właściwości.

We właściwościach wybieramy Model konfiguracji – Włączone, a następnie zaznaczamy oba checkboxy i dajemy okej.

To samo robimy w przypadku użytkowników, lecz ustawienie znajduje się w Konfiguracja użytkownika > Zasady > Ustawienia systemu Windows > Ustawienia zabezpieczeń > Zasady kluczy publicznych > Klient usługi certyfikatów – automatyczna rejestracja.

Tak samo wybieramy Model konfiguracji – Włączone i zaznaczamy oba checkboxy.

Po tym zapisujemy ustawienie, zamykamy GPO i czekamy na aktualizację polityk grupy lub wymuszamy je choćby poleceniem gpupdate /force. Efekt jest taki, że w magazynie certyfikatów komputera pojawi nam się taki certyfikat:

Dodatkowo magazynie certyfikatów użytkownika także się pojawi certyfikat użytkownika:

Potem to można wykorzystać np. przy logowaniu ze Stormshieldem (można wykorzystać certyfikat zamiast podawania loginu i hasła do interfejsu administracyjnego).

By włączyć możliwość logowania po kontach z AD z certyfikatami musimy zintegrować Stormshielda z AD, a następnie dodać metodę autoryzacji Certyfikat (SSL) i wskazać urząd certyfikacji, z którego akceptujemy certyfikaty:

W przypadku FortiGate jeśli ustawieniach SSL-VPN włączymy opcję Require Client Certificate, będziemy musieli się przedstawić certyfikatem klienta przy połączeniu. Oczywiście FortiGate musi mieć certyfikat CA zaimportowany do swojego własnego magazynu certyfikatów, by to działało.

Potem, z poziomu klienta w opcjach profilu VPN wybór certyfikatu wygląda tak:

W trybie webowym tego VPNa wygląda to tak:

Troubleshooting po wprowadzeniu zmian

Jak wspominałem wcześniej, wrzucanie polityki GPO z auto-enrollment było dla mnie zgubne, bo kontroler domeny przestał się przedstawiać odpowiednim certyfikatem w przypadku ruchu szyfrowanego (LDAPS) i wykorzystywał zły certyfikat dla strony do wystawiania certyfikatów w IIS, więc zacząłem od tego, by w IIS zmienić certyfikat z powrotem na poprawny (to jest najprostsze).

Na początku należy przejść do przystawki Certyfikaty.

Następnie, należy wybrać konto usługi.

Teraz komputer lokalny.

Z listy wybieramy Usługi domenowe w usłudze Active Directory.

Po otwarciu katalogu NTDS/Osobisty okazało się, że jest on pusty. W takiej sytuacji AD dobiera sobie certyfikat z lokalnego magazynu certyfikatów i dobiera najnowszy z pasującymi atrybutami. Problem w tym, że te dobieranie atrybutów nie działa zbyt dobrze, więc jeśli chcemy, by LDAPS działał dobrze, musimy umieścić we wspomnianym magazynie certyfikat. Na początku należy zmienić szablon Uwierzytelnianie Kerberos tak, by pozwalał na eksportowanie certyfikatu z kluczem prywatnym, w taki sam sposób, jak tutaj poniżej. Potem należy taki szablon na nowo wystawić, odnowić certyfikat dla LDAPS, eksportować go do pliku i importować do magazynu NTDS/Osobisty.

Tutaj już odnawiam certyfikat.

Dalej.

Zarejestruj.

I gotowe.

Jak wspomniałem, eksportujemy.

Dalej.

Tak, eksportuj klucz prywatny. W następnej części musimy mieć zaznaczone opcje tak jak na zrzucie ekranu, czyli Jeśli jest to możliwe, dołącz wszystkie certyfikaty do ścieżki certyfikacji, Eksportuj wszystkie właściwości rozszerzone i Włącz funkcje prywatności certyfikatu.

Potem podajemy jakieś hasło i wybieramy szyfrowanie AES256-SHA256.

Na końcu wskazujemy ścieżkę do zapisu pliku i zapisujemy.

Tak to wygląda.

Potem we wspomnianym wcześniej magazynie importujemy wyeksportowany certyfikat.

Dalej.

Wskazujemy plik.

Potem podajemy hasło i istotne jest to, by opcja Dołącz wszystkie właściwości rozszerzone.

To się samo wpisze, idziemy dalej.

I koniec.

Po tym należy zrestartować system, a usługa kontrolera domeny zmieni certyfikat i będziemy w domu.

Rejestracja w sieci Web dla urzędu certyfikacji poprzez HTTPS

Niestety domyślnie ten serwis jest dostępny po HTTP i uważam, że to jest problem. Dlatego pokażę jak skonfigurować obsługę HTTPS tak, by jednocześnie serwis po HTTP i HTTPS był dostępny. W przykładzie postawiłem AD CSa na kontrolerze domeny i wiem, że to nie jest najlepsze rozwiązanie, ale szczerze powiedziawszy byłem trochę leniwy i nie chciało mi się w środowisku testowym stawiać nowej VMki dla AD CSa. Nie wiem, czy IIS po instalacji automatycznie wykonuje żądanie certyfikatu, by w przyszłości włączyć SSL dla stronki – w moim przypadku certyfikat już był przygotowany, ale na wszelki wypadek opiszę krótko jak krok po kroku wygenerować certyfikat z poziomu IISa.

Certyfikat SSL

Na początku należy otworzyć Menedżer internetowych usług informacyjnych (IIS) i wybrać w drzewku nasz serwer i wybrać Certyfikaty serwera.

W moim przypadku certyfikat tutaj już jest, ale wygenerujemy nowy dla przykładu klikając prawym i Utwórz żądanie certyfikatu….

Następnie należy wypełnić wszystkie dane. Najważniejsze jest to, żeby nazwa pospolita zgadzała się z tym, co wpisujemy, czyli jeśli wchodzimy na stronę https://dc1.stormshield.local/certsrv, to nazwa pospolita powinna być dc1.stormshield.local lub *.stormshield.local.

Następnie wybieramy jako dostawcę usług kryptograficznych i długość w bitach to, co mam poniżej. Opcjonalne jest zmienienie długości klucza na 4096 znaków.

Następnie należy po prostu zapisać żądanie podpisania certyfikatu (CSR).

Mając CSR należy wykonać żądanie podpisania certyfikatu. Można je zrealizować poprzez nasz serwis webowy po HTTP lub skorzystać z polecenia:

certreq -Submit -Attrib "CertificateTemplate:WebServer" -Config "dc1.stormshield.local\Stormshield Root CA" .\request.csr
//ta kropka i backslash (.\) wynikają z tego, że używałem konsoli Microsoft PowerShell

Następnie zapisujemy certyfikat i w IIS w tym samym miejscu, gdzie byliśmy wybieramy Ukończ żądanie certyfikatu….

Następnie wskazujemy plik certyfikatu, który zapisaliśmy, wpisujemy nazwę przyjazną, by łatwo rozpoznać który certyfikat podpisaliśmy (ja dopisałem 2 do nazwy, bo obawiałem się o to, że pierwszy certyfikat ma już jakąś nazwę pospolitą, lecz jednak nie miał) i na końcu wybieramy magazyn certyfikatów dla nowego certyfikatu jako Usługa hosta w sieci Web.

Po tym możemy przejść do ustawień serwisu CertSrv, a następnie do Ustawienia zaawansowane… po prawej stronie.

W sekcji Włączone protokoły powinniśmy pole powinno zawierać http, https. Jeśli tak ustawiliśmy, możemy zapisać.

Następnie należy przejść do Default Web Site i zmienić ustawienia powiązań, by umożliwić łączenie się na stronę po porcie 443. Klikamy po prawej na Powiązania…, dodajemy nowe powiązanie.

Następnie w Typ wskazujemy https, w nazwie hosta wskazujemy dc1.stormshield.local (tak jest w moim przypadku), port powinien być 443 i na dole musimy wybrać certyfikat SSL. Ja już wybrałem wcześniej i po lewej stronie jest podgląd certyfikatu po kliknięciu Wyświetl….

Poniżej też pokazuję, że nasz utworzony certyfikat też jest na liście dostępny.

Po tym wszystkim wystarczy zapisać i wszystko już powinno działać poprawnie:

Na najlepszej przeglądarce na świecie (XD) też działa: